Rob, 8 april 2011
Maleisië , Georgetown, Penang 30°

Maleisië in vogelvlucht

Dag allemaal,
Het is alweer bijna voorbij, en daar komt pas een hopmanverslagje. Het wordt er dan ook echt maar één deze keer: onze indrukken van Singapore en Maleisië in vogelvlucht.
Na een lange vlucht (12 uur) ontmoeten we Hans en Judith ’s morgens vroeg in Singapore, een moderne stad waar je schepen op wolkenkrabbers vindt in plaats van in de haven ernaast. Ontbijtjes daar kunnen avontuurlijk zijn voor de voorzichtige reiziger. Een zachtgekookt ei is écht zacht. Je tikt dat open en giet de drab in een kommetje, beetje peper en sojasaus erbij, roeren en salmonella slurpen maar. Wie dat niet aandurft is beter af met Kaya: hele lekkere Maleise kokosjam die we nog heel vaak gaan tegenkomen. We vertrekken hier natuurlijk niet zonder een Singapore Sling geprobeerd te hebben. Dat is een hele lekkere cocktail die ik thuis ook zeker nog wel een keertje ga mixen.

Op Tioman eiland, waar Anja, Hans en Judith gaan duiken, hebben we de honeymoonsuite. Twee palmbomen scheiden ons slaapkamerraam van de zee. Een schitterend uitzicht, en ’s avonds in slaap vallen bij het ruisen van de golven. Het is hier heerlijk luieren, maar dat doen we natuurlijk niet. Er wordt veel gedoken, gesnorkeld en gewandeld. Bij het duiken worden haaien en schildpadden gezien, een soort grote inktvissen, heel veel andere visjes en prachtig koraal. Bovendien veeg ik het eiland schoon van geocaches als de anderen aan het duiken zijn: hij was ver van het hotel, dus ik moest er ook nog een fiets voor huren, en door de jungle een heuvel op klimmen.

In de jungle mogen we leren schieten met een blaaspijp. De Orang Asli die ons dat leren zijn al lang niet zo “oorspronkelijk” meer. Het doel dat aan een paal is gebonden, bijvoorbeeld, is een pluche Doraemon (ja Edith, zielig he, maar hij kan goed tegen het gif op de pijltjes hoor!). Tijdens een jungletocht naar de plek waar Anja eindelijk een canopy walk mag gaan doen (over touwbruggen hoog in de bomen: wilde ze al in Costa Rica, maar ging daar niet) ontmoeten we een onverwachte bonus: twee tapirs vlak langs het pad. We hebben er lang naar staan kijken. Volgens de gids komt dat niet vaak voor.

Na de hitte van de jungle zoeken we de koelte op in de Cameron hooglanden. Daar eten we heerlijke sateh, gestoomde rijstrolletjes en pannenkoekjes met pinda op de markt, en we doen ’s avonds een soort Chinese fondue. Allerlei schaaltjes met kip, vis en groente die je in de currysoep gaar moet maken. Een ijsje in een ander tentje daarna wordt de meest bijzondere eetervaring van deze reis. “Wilt u er friet bij?” vraagt de verkoopster achteloos.... uhm, rare vraag, nee natuurlijk niet, maar we zijn nu voorbereid op de ijsjes die komen gaan: compleet met een soort kikkerdril, vermicelli en... kidneybonen. Je weet dan meteen weer dat je in Azië bent.

In de Camerons draait de wereld om thee. Niet echt mijn ding, maar ze hebben gelukkig ook heerlijke vruchtensapjes. We doen natuurlijk wel een tour die ons o.a. naar een plantage brengt, en naar aarbeiendorp, waar aarbeiminnende Maleisiërs op zondagmiddag uren voor in de aardbeienfile staan om voor hun kindertjes aardbeienoorwarmers te kopen. Want ja, het kan wel eens onder de 20 graden worden daar. Tenslotte eten we in een parkje voor het eerst Durian met Maleisische toeristen die zo aardig zijn om ze met ons te delen. Door de duriancake en het durianijs dat ik al eens op had dacht ik dat ik het echte ding ook wel lekker zou vinden, maar dat viel nogal tegen. Een goedje dat de consistentie heeft van smeerkaas en smaakt naar prei is toch niet helemaal wat je verwacht als je fruit gaat eten....

Kuala Lumpur is zoals veel steden in Azië: groot, druk, warm, lawaaierig, maar toch wel aardig door alle indrukken die je er opdoet en dingen die je er kunt uitproberen. Ze hebben hier oversteken voor dummies uitgevonden. Een tellertje telt terug tot nul zodat je weet hoe lang je nog hebt voor het groene mannetje rood wordt. Vaker gezien ja. Maar niet de extra visuele ondersteuning voor wie het tellertje niet snapt. Het groene mannetje stapt in het begin met ferme pas, maar als de teller bij 14 is gaat ie rennen. Wie dan nog niet snapt dat er haast gemaakt moet worden kan maar beter niet gaan lopen en de teksi of de bas nemen.

Inmiddels zit ik aan het strand, onder een rieten parasol bij het zwembad van een zusterhotel van ons hotel in Georgetown (Penang eiland). In Georgetown zitten we naast een winkelcentrum waar ze allerlei spullen voor je telefoon, fotocamera of computer verkopen. En ja hoor, hier vinden we in de serie e-pinguingadgets de universele batterijoplader die een blauw buikje krijgt als je ‘m in het stopcontact doet en knippert met zijn oogjes als ie aan het laden is. Op en top Azië. Wat kan ik daar nu nog aan toevoegen....?

Groetjes,
Anja en Rob

Overmorgen is Rob jarig! Verras Rob met een belletje via Hallobuitenland.nl